Mijn grote liefde. De derde berg linksaf!

Liefde is dat vreemde warme gevoel voor iets, iemand of een plek. Dit keer zal ik mijn liefde(?) voor UGGS niet naar voren halen en ook mijn fictieve verloofde Romaissa krijgt vandaag niet de aandacht waar velen naar hunkeren. Vandaag is mijn liefde voor een plaats hier ergens op de wereld aan de beurt. Een plek die niet zou misstaan in een sciencefiction film.

Oerwoud taferelen op open zee (Deel 3)

Het voordringen was begonnen. Met een paar duizend auto’s vliegensvlug allemaal een boot in willen zorgt natuurlijk voor veel chaos, zeker met zoveel temperament aanwezig. Want wat is het o zo belangrijk om een half uur eerder in Marokko te zijn dan de rest. Na heel wat bijna-ongelukjes konden we er eindelijk in. “Laat het a.u.b. een Spaanse boot zijn”, dacht ik! Het is logisch dat ik liever kies voor een boeltje goed geregeld dan een boel ongeregeld, dat mocht weleens het verschil zijn tussen leven en dood zo op open zee. “Zied! Zied! Zied!”, klonk het vanuit de parkeergarage in de boot, zo in een harde klap werd mijn hoop in de kiem gesmoord. De Marokkaanse haven lui liepen als gekken rond in hun doffe lichtoranje overalls (dof van het wassen met Tide), proberen alle auto’s zo dicht mogelijk tegen elkaar aan te krijgen zodat er op het eind net een extra auto in past achteraan.

Boven waren een paar neefjes al op verkenning gestuurd om te kijken waar we met de hele meute konden zitten. De arme kleintjes hebben voor hun vaderland rond gerend en met succes blijkbaar, toen ik naar boven ging zwaaide mijn neefje “Yo Redo, kom hier zitten, mooie plekje!” riep mijn neefje. Voor mij zag ik al mensen languit liggen en eisten zodoende 4 zitplaatsen op waar ieder persoon maar heeft betaald voor 1 zitplaats. Het deerde de Franse man niet dat er anderen op de grond moesten zitten of zelfs buiten door zijn verlangen naar een beetje slaap. Egoïsme ten top! Ikke, ikke, ikke en de rest kan stikken mentaliteit! Ik dwong mezelf om zo weinig mogelijk proberen te walgen van deze soort oerwoud mentaliteit.

Na een half uur moesten Yassin en ik met een berg paspoorten naar boven om de boel te voorzien van dat prachtige Marokkaanse stempeltje. Boven aangekomen draaide ik even om mijn as heen en leek ik flauw te vallen. Een waar veldslag is wat ik zag! Een rij met honderden mensen zo lang de boot is was de rij ook, het scheelde weinig of mensen moesten op het dek achteraan aansluiten. Met volle moed gingen we (uiteraard als eerlijke Marokkanen) achteraan sluiten, “ach, zo een stempel is zo gezet, we zijn zo aan de beurt” zei ik tegen mijn neefje die de moed al had opgegeven. Nu komt er niks terecht van het genieten van de zee buiten. Door de verveling ben ik eens gaan denken of dit wel klopt. Is het logisch dat er een vetzak met een snor als ambtenaar word gestuurd en ons moet voorzien van een stempel? Is het logisch dat het zo lang duurt? Is het logisch dat er maar een loketje open is? Nee!!! Natuurlijk is het niet logisch, ik zag het als pure pesterij. Zo van: “Haha, dat zal jullie leren s7ab Fransa, Holanda en Spenja”! Met die gedachte voelde ik me plots niet meer welkom in iets wat ik moet zien als ‘mijn eigen land’? NIET dus.

KLETSSSS, en een hoop franse scheldwoorden die ik u ga besparen werden geschreeuwd. Tot mijn grote verbazing zag ik een Fransman een vrouw aanvallen en haar een mep verkocht omdat ze schijnbaar op zijn plek was gaan zitten. Inmiddels is de boot flink gaan schommelen, zjoef, zjoef, zjoef. Kotsende kinderen, vallende vrouwen en schreeuwende mannen, de stemming werd steeds dierlijker. ’t Mooiste wat ik die dag zag is een biddende winkelbediende van de bood, die was de shahada al aan het verrichten voordat we daadwerkelijk water gevoeld hebben! Het Marokkaanse personeel is er niet om rust en orde te handhaven maar om blijkbaar te demotiveren. Als iemand die elke dag op zee is gaat bidden weet je eigenlijk dat je diep en diep in de penarie zit.

Godzijdank, land in zicht! Toen iedereen door had dat we deze trip wel zouden overleven nam de spanning gelukkig af. Met de wang van het Franse vrouwtje gaat het inmiddels wat beter, de man die haar sloeg krijgt nu preken van Marokkanen die wel weten hoe het moet. JE MAG GEEN VROUW SLAAN IDOOT, moeten ze gezegd hebben! Na 2,5uur werden onze stapels ook voorzien van een prachtige stempel. Nooit meer dacht ik!

Prachtig dat gevoel als je de boot uit loopt en de rotte geur van Marokko ruikt. Vis, zee, fabrieken en afval lucht gemengd in een, zo ruikt de haven van Tanger als je er de eerste minuten bent. Het leek even of ik verliefd werd, de verliefdheid verdween helaas zo snel als ie ook kwam. Sjo, we zijn d’r weer!

Nederlandse mentaliteit uitschakelen, de Marokkaanse inschakelen, knopje om en gaan!

Een levensgevaarlijk begin van mijn vakantie (Deel 2)

What was I thinking? Het met een 3-kwartsbroek en teenslippers wel te redden? De nachten in Frankrijk zijn bljikbaar ook ijskoud en kil. Tot mijn grote vreugde zag ik mijn neefje met alle moeite van de wereld zijn busje uitstappen. Strompelend, dronken en zo gaar als maar kan probeert hij zijn rechterslipper te vinden, wie kent het probleem niet? “Lekker geslapen, grote vriend?” vroeg ik hem vriendelijk en reikte hem vriendelijk een hand toe. Deze weigerde hij abrupt en antwoordde met een verbeten blik “wat denk je zelf asahbi, als je met 6 man in zo een busje moet slapen”? Na een uur op het koude gras gezeten te hebben, gepraat te hebben over alle onzin die de wereld maar rijk is besloten we om een warme chocolademelk te gaan regelen. Bij het opstaan werd al het stille abrupt verstoord door een groepje Franse Marokkaantjes die met hun (waarschijnlijk gehuurde) Opel aan kwamen scheuren. Alle spieren zo koud en zo stijf als een houten plank stonden we op en liepen richting de tankstation.

Slurpend uit onze bekers chocolademelk met extra suiker en extra melk (je moet immers profiteren waar je voor betaald hebt toch?) liepen we terug. “Kijk asahbi” riep mijn neefje, toen ik zijn vriendelijke opdracht van het ‘kijken’ maar aannam zag ik mijn vader zwaaiend tegenover de groep Franse Marokkaantjes. Instinctief gooiden we onze bekertjes weg, en sprinten met alle kracht die we nog in ons hadden richting mijn vader die inmiddels ook aan het schreeuwen was. Heel gevoelig natuurlijk, een bekende tegenover een grote groep. Een beetje Marokkaan zet dan meteen een flinke sprint in natuurlijk. Onderweg raakte ik nog een slipper kwijt! “Schaam jullie”, “Respecteer je broeders”, riep mijn vader en sloot het af met “Maak nog maar lawaai als jullie zo flink zijn”! De jongens gaven geen krimp en mompelden wat Frans gezeur onderling waarop mijn vader terug liep naar zijn slaapplek in de auto. Nieuwsgierig vroegen we wat er aan de hand was, maar een antwoord kwam er natuurlijk niet, vader wilde maar een ding en dat is zijn welverdiende rust nemen.

Tfoe, zonde van onze chocolademelk dacht ik. We besloten dat de een koffie ging halen en de ander zou hier blijven, je weet immers nooit he? Savety first. Met een zucht ging ik weer naar mjin bewaakplek, een dun matrasje die inmiddels steenkoud geworden was. Zelfs zitten ging met alle moeite en deed verschrikkelijk veel pijn. Uit verveling deden we om de tien minuten een rondje om de 6 auto’s die onze karavaan telde onderweg naar Marokko. Zo struikelde je weleens over een iemand die het lef had om in deze kou buiten te gaan liggen, afkeurend werden ze wakker en met alle medelij jegens deze mensen bood je snel je excuses aan. Je speelt met vuur als je een Marokkaan wakker maakt in deze omstandigheden. Verveling haalt soms al het slechte in een mens naar boven. Wetende dat het levensgevaarlijk is om een slapende Marokkaanse beer te wekken waagde we er ons toch aan. “Neef, neef, word wakker, word wakker het is acht uur je moet naar school” fluisterde ik in zijn oor. “Snel man, we moeten de trein naar Hilversum redden”. Missie geslaagd: met een ruk schoot mijn neef omhoog, die 2 seconden na het wekken moet hij gedacht hebben: “SHIT, WEER DIE KLOTE SCHOOL”. Het deed hem veel plezier om te zien dat we zowat omrolden van het lachen. Wetende dat we onderweg zijn naar Marokko. 

45 uur later zagen we een bord met daarop: Algeciras 12 km. Zo, nog even de boot en we zijn eindelijk in Marokko.

Wordt wederom vervolgd..

Een levensgevaarlijk begin van mijn vakantie (Deel 1)

Jallaaaaaaaaaaaaahhh, werd er geroepen vanuit mijn prachtige ne3-ne3 voortuin. Het is mijn vader, die na uren zwoegen eindelijk de volgepropte kofferbak dicht heeft gekregen. Hij roept nogmaals met een iets strengere stem: “Jallah, voordat de file in Parijs ons de das om doet”. Een stukje die ik natuurlijk vertaald heb, in het berbers klinkt het ronduit magisch! In paniek probeert iedereen nu pas na te denken of we alles wel mee hebben. Een akelig gevoel gaat er door mij heen, een gevoel die me zegt dat ik het hier best ga missen zo de komende 4 a 8 weken, een exact datum waarin we terug keren heb je natuurlijk nooit. BismiAllah klinkt het in de auto en zjoef, daar gingen we, onderweg naar Marokko, wetend dat het werkelijk alle kanten op kan gaan de komende dagen!

De stilte werd gauw doorbroken door een knal, gelukkig is het maar een chips zak. Hoofdschuddend staar ik weer voor me uit. Na een paar minuten ging de telefoon: “Laaaaaa asahbi” klonk het vanuit mijn vaders mond. We hadden afgesproken bij tankstation net voor Breda! Voila, een paar kilometer verder en de eerste miscommunicatie met onze medereizigers was een feit. Beloofd wat te worden de komende 3000 km ging er in mijn gedachten om. Eenmaal aangekomen bij de rest van de stoet die veilig in Marokko aan moeten komen geloofde ik mijn ogen niet. Parkeerplaatsen vol met auto’s met een groot pakket bovenop het dak. Groene, rode en knal oranje zijlen houden alles bij elkaar. Althans dat is de bedoeling. Een grote meetingplek met allemaal 1 doel en bestemming, namelijk veilig en wel aankomen in Marokko. Groepjes vormen zich om vervolgens het Maghreb gebed te verrichten. Na een uur neemt iedereen zijn vooraf afgesproken positie in de auto in! De kleintjes springen meteen de kofferbak in om te beginnen aan hun slaap om de komende nacht wakker te zijn. Gewoon voor de lol kou lijden met de andere neven en nichten op een verlaten parkeerplaats in Frankrijk.

Urenlang voor me uit staren naar buiten begint zijn tol te eisen. Al gauw worden mijn ogen slap en lijkt het alsof ik in slaap val. “Pieeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeepppppp” klonk het! Daar was ie dan, onze eerste moment van bijna-ongeluk was daar. Een slaperige Poolse vrachtwagen chauffeur week wat uit! Zo, daar ging mijn slaap, daar was mijn hartaanval moment een feit. Scheldend naar de Pool deed ik mijn oordoppen weer in. Chips, iPod bijna leeg! Dat kon er ook wel bij. Na Parijs begonnen de chauffeurs slaap te krijgen en kwam er de afspraak om gauw te gaan slapen. Bij de eerstvolgende tankstation voelde ik de bui al hangen. “Redouaaan, heb je slaap?” werd me gevraagd. Met een vastberaden blik schudde ik neen. “Oke, dan ga jij de boel bewaken komende nacht” was het harde oordeel! Van 1 tot 7 buiten rondjes lopen om de auto, vooraf nooit een leuk idee natuurlijk, afgezien van de dronkaards die meestal rond dat tijdstip op parkeerplaatsen ronddwalen voor alcohol, wiet of vrouwelijk gezelschap.

Een diepe zucht, wat dikke truien, veel wisselgeld en een houten knuppeltje in de buurt, zo daar kwam ik de nacht wel mee door. Al gauw trad de duisternis over de parkeerplaats en werd het muisstil. Mijn arme vingers en tenen begonnen bevriezingsverschijnselen te vertonen, waarop ik in recordtijd een warme kop koffie naar binnen slurpte.

Wordt vervolgd…