Geschreven door Qalamist Redouan Ennahachi

Wees welkom mijn beste Ramadan

De meest gezegende maand staat godzijdank alweer voor de deur. Nooit kwam hij zo welkom als dit jaar – al is het alleen maar om de zielsdodende ritme van de Nederlandse vakantie te doen doorbreken. Vorig jaar vloog hij (de Ramadan) net zo snel voorbij als de snelheid waarmee hij kwam. Bewust als we zijn van de tijd  zoals we hem kennen proberen we elk goede voornemen te koesteren om deze vervolgens te uiten in de maand Ramadan. Vaker naar de moskee, meer kennis vergaren of een start maken met het verbannen van muziek zijn prima voornemens die ik dagelijks in mijn omgeving waarneem. Prima zaak!

Op naar het schavot (deel 1)

“Alles komt goed” waren de bemoedigende woorden van mijn vader. Het deed me vrij weinig. De spanning doordrongen van angst was duidelijk van mijn gezicht af te lezen. Geheel tegen mijn principes in kocht ik vorige week mijn eerste maatpak; je hoort er immers netjes uit te zien. Haar in model, wat parfum, schoenen stofvrij: ik was er eindelijk klaar voor. Ik ging op mijn bed liggen – voor de laatste keer als vrijgezelle man – en dacht terug aan de tijden waarin ik zorgeloos mijn gang kon gaan. Mijn gedachtes aan mooie belevenissen werden gauw verstoord door stress die het handvragen ongetwijfeld met zich mee zich mee zal brengen. Ik spoorde mezelf aan om me te vermannen en met geveinsde zelfverzekerdheid liep ik de woonkamer binnen, waar de hele club al aan het wachten was.

‘Gaan we?’ vroeg ik op een manier waaruit had moeten blijken dat ik dit klusje wel even klaar.

‘Schijn bedriegt!’ riep mijn broer dan ook heel gepast…

Aangekomen bij de flat waar Romaissa woont, begon ik ‘m behoorlijk te knijpen. Het gevoel was te vergelijken met dat van een ongelukkige, op zijn weg naar het schavot: een hard vonnis voor een klein vergrijp, pijn, vernedering en veel publiek. Maar Romaissa was het waard! Met die gedachte troostte ik mezelf. Ik wist dat zij het moest worden, vanaf de eerste keer dat ik haar zag. Ik was destijds versteend blijven staan: ze oogde als een engel. Ons kent ons en elke Marokkaan kon achter de nodige informatie komen die mij dichter bij Romaissa moest brengen. En het lukte me, want ik stond nu voor de deur van het flatgebouw waar zij woonde; het flatgebouw waarvan schotels het beeld bepaalden. De NASA zou er jaloers op zijn!

Voor ik het wist werden we een mooie woonkamer binnengeleid door de broer van Romaissa. Vriendelijk schudde ik alle handen; haar vader moest mijn klamme handdruk hebben opgemerkt. Ellendige zweethand!

‘Mijn zoon wil jouw dochter huwen,’ zei mijn vader als keiharde ijsbreker. Zo kende ik pa wel, gewoon recht door zee, duidelijk en rechtvaardig. Hij voegde er nog aan toe: ‘het huwelijk moet na gestreefd worden volgens de sunnah van onze Profeet (saws), en jouw dochter moet de partner worden van mijn zoon, als het schikt Insha’Allah.’

 De woorden van mijn vader waren duidelijk iets te recht door zee gezien de reactie van de man die mijn toekomstige schoonvader moest worden. De wat flegmatieke man antwoordde met gepaste woorden: “inderdaad, als het ons allen schikt”.

We dronken thee, aten koekjes en de ouderen praatten over allerlei typische maar voor mij – als jongeling – belachelijke onderwerpen. Wat boeit mij nou dat de prijs van aardappels en vlees in Marokko een halve Dirham is gestegen? Alsof ik elke week met mijn lijstje het vliegtuig neem om vervolgens daar mijn boodschappen te doen! Zo zie je maar, ieder zijn ding! Zij praten heel ontspannen over die halve Dirham prijsstijging, terwijl ik naar mijn gevoel al uren op hete kolen zit. Mijn geveinsde zelfverzekerdheid brokkelde beetje bij beetje af. Hoe moet ik me gedragen? Hoe zal ik praten? Moet ik überhaupt wat zeggen? Uit ervaring van anderen weet ik dat de vader van het meisje op elk negatief detail let om het daarna vijftigmaal uit te vergroten en vervolgens uit te buiten bij dochterlief.

Perfect gedrag is dus nodig. Haast onmogelijk voor iemand met een heel open karakter, maar ik probeerde het. ‘Ga je dit jaar naar Marokko?’ vroeg Nordin me met een accent dat niet zou misstaan in de serie van Shouf Shouf. Eerlijk als ik ben antwoordde ik: ‘Nee, ik ga naar Turkije, dat heb ik veel liever.’ Terwijl ik het zei had ik door dat het een verkeerd antwoord was. Verbaasde blikken van de vader en broer waren een logisch gevolg op een voor Marokkaanse mannen vreemd antwoord. Het moment was daar, het eerste minpunt was een feit waarop ik de volgende stand op mijn denkbeeldige scorebord noteerde:

Pluspunten: 0  Minpunten: 1

 Wordt vervolgd…

De onwetende nederlander

Nederland kiest op woensdag 9 juni een nieuwe regering. Welke partij zal de meeste zetels bemachtigen en welke partijen zullen een coalitie vormen om ons land goed te regeren? Tenminste, een poging doen tot – ervaring wijst namelijk uit dat het vaak mislukt. Inmiddels zijn de verkiezingcampagnes al hevig losgebarsten om de laatste dagen zoveel mogelijk tere zieltjes te winnen voor de partij. Vaak door valse beloften. Ook de Marokkaan mag zijn/haar stem uitbrengen. Een stemronde was voor de Marokkaan nooit zo belangrijk  geweest als deze die komen gaat. Waarom? Nooit was er een rechtse partij die zo goed gebruik wist te maken van de zwakke, tere en onwetende zieltjes van menig Nederlander.  In een multiculturele samenleving zoals we die in Nederland kennen begint het geduld langzaamaan op te raken. Groepen worden in hokken geplaatst met een stempel waar je maar moeilijk van af komt. Als Marokkaan heb je het maar zwaar. Zo is elke Marokkaan een kruimeldief, uitkeringtrekker, vrouwen-mishandelaar of zelfs terrorist en is de autochtone Nederlander een racist, pedofiel, jood, gierigaard of smerige varkenvreter. Maar klopt dit beeld wel?

Geert Wilders maakt met zijn ‘Partij voor de Vrijheid’ gebruik van het negatieve beeld dat heerst over islam, de Marokkaan en integratie. De afgelopen jaren heeft Wilders een negatiever beeld gecreëerd en komt dan zelf ook meteen met de oplossing. De oplossing kort door de bocht: weg met die moslims en Marokkanen! De haat- opwekkende uitlatingen van Wilders zijn niet alleen gevaarlijk maar ook onjuist, eenzijdig en onvolledig. Wilders brengt in deze vorm u en de rest van onze maatschappij ernstige schade toe. Schade waar een sigaret jaloers op zou zijn.

De media doet daar een schepje bovenop. Zij publiceert vaak eenzijdige, onjuiste, en onvolledige berichten dus wat dat betreft zijn Wilders en de media als twee druppels ne3-ne3 thee.  Alles wat maar met Marokkaan en diefstal te maken heeft wordt mooi uitvergroot in het NOS-journaal, het AD of de gratis Metro. De Telegraaf is nummer 1 in het zaaien van verdeeldheid en het vormen van een negatief beeld. Dat commerciële bedrijven munt willen slaan uit het feit dat ‘de Marokkaan’ verkoopt vind ik allemaal leuk en aardig, winst boeken – daar draait het namelijk nou eenmaal om. Maar hoort zij (de media) niet objectief te zijn? Als dit objectief is dan ben ik de Kerstman. Klinkklare onzin dus!

Waar ik vol verbazing naar kijk is dat de autochtoon het beeld dat heerst klakkeloos overneemt zonder ook maar enige vorm van zelfonderzoek. Vervolgens zelf meedeelt in de beeldvorming door het beeld te delen met Truus – de even zo naïeve buurvrouw.  Stelletje naïevelingen! Stel jezelf eens een paar vragen over de berichtgeving. Is dit geen demagogie? Staat criminaliteit echt in verbinding met elke Marokkaan? Is de Marokkaan hier alleen om te profiteren van een uitkering? Klopt het echt wat Dhr. Wilders op tv roept? Even voor alle duidelijkheid:

-          Niet elke Marokkaan is een dief

-          Niet elke Marokkaan slaat zijn vrouw

-          Terrorisme staat los van de islam en van de Marokkaan

-          De Marokkaan groet graag terug

-          De hoofddoek is een vorm van vrijheid, geen onderdrukking

-          Een man met baard kan ook lief zijn

-          Er zijn ook blanken in de gevangenis

-          Uitgehuwelijkt worden is niet normaal

-          We passen ons graag aan

-          Wij komen graag op tijd

-          De Marokkaan is vrouwvriendelijk

-          Wij mishandelen onze kinderen niet

-          De imam spreekt prima Nederlands

Wie kritiek heeft op bepaalde groepen moet ook kritisch naar zichzelf  kijken. Daarom publiceer ik binnen korte tijd een kritisch stuk over de Marokkaan.

Het trouwseizoen is weer aangebroken

Na een winter vol sneeuw begint het godzijdank steeds mooier weer te worden. Het zonnetje breekt regelmatig door, vogels tjirpen vrolijk en kleurige bloemen bloeien langzaam maar zeker op. Temperaturen stijgen al snel, met minder kleding als logisch vervolg. De mens staat wat positiever in het leven en verliefdheid ligt sneller op de loer bij mooi weer. Verliefdheid is een prachtig iets, maar het brengt ook een hoop ellende met zich mee. Het trouwseizoen is met het mooi weer officieel begonnen. Zodra het kwik boven de 15 graden Celsius komt beginnen de kriebels bij menig verliefd koppel om te trouwen snel te komen. Maar hoe oprecht is de poging tot het eeuwig verbond met elkaar nou daadwerkelijk?

Het antwoord op mijn vraag kwam sneller dan me lief was. Ik reed rustig huiswaarts toen ik plots in een grote file kwam te staan. Op een plek waar normaal geen file plaatsvond gebeurde het dit keer wel, moest iets boeiends zijn. Giro ‘d Italia misschien? Mensen stapten massaal uit hun auto om te kijken welk stuk onbenul de file veroorzaakt heeft. Tot mijn grote verbazing zag ik allerlei Marokkaanse vlaggen, toeters en bellen. “Shit, een bruiloft” dacht ik! Een stoet met (veelal gehuurde) mooie auto’s waar keihard de reggada beats uit klonken met feestende en uitzinnige dames met (alweer gehuurde) prachtjurken. De karavaan werd geleid door een mooie koets die voort werd getrokken door twee mooie witte paarden. Arme paarden! In de koets zat de zwaar opgemaakte bruid, ze deed me denken aan een mimespeler. Menig geest of spook uit de engste horror films van onze geschiedenis zou jaloers zijn op het bleke gezichtje van de bruid. Overigens was de bruidegom nergens te bekennen! Na een kwartier besloot de stoet  eindelijk door te rijden. Vast uit medelij voor hen die niks met de trouwstoet te maken hadden. Ook ik hoorde bij deze geluksvogels (zij die er niks mee te maken hadden natuurlijk). Hoofdschuddend keek ik ze na en reed gauw door.

Bij thuiskomst werd ik overvallen door het overdreven gedrag en organiseren van de bruiloft die ik vanmiddag had mogen aanschouwen. Het zette me aan het denken, want zelfs ik ben over een aantal jaar het haasje. Is zo een overdreven bruiloft wel iets voor mij? Is het überhaupt nodig en correct maatschappelijk en islamitisch gezien? Neen, het probleem ligt dieper.  Trouwen is tegenwoordig een statussymbool, een mode accessoire, eentje die je niet zomaar bij de H&M kunt kopen. Tegenwoordig moet je trouwen in een grote zaal met 5 visagisten, 2 stylisten, en een kok. Daarbij moet er elk uur een ander muziek band verschijnen om het saaie publiek aan te zetten tot een dansje middenin de zaal. Je hebt ook koppels die een poging doen om ‘the halal way’ te betreden door zogenaamde ‘anasheed-bands’ in te huren. Chapeau voor de poging. Al deze dingen tonen aan dat er met een verkeerde intentie het huwelijk ingetreden word.

De statistieken geven huiveringwekkende cijfers aan betreft scheidingen. Een mislukt huwelijk, veel geld en kapotte levens kunnen het gevolg zijn. Het huwelijk bleek toch te zwaar te zijn voor de nog maar 18-jarige Soraya. Mooi pluspunt: ze kan er in ieder geval over opscheppen bij haar vriendinnen en op community site marokko.nl waar ze overigens ook haar inmiddels ex-man Rachid ‘ontmoet’ heeft.

Neen, dit is echt niks voor mij. Dus zij die er nog hoop voor koesterden om met mij op die manier het huwelijks bootje in te stappen, geen illusies zoek een ander. Doe mij maar een bescheiden huwelijk met een even bescheiden vrome vrouw. Eentje die mij neemt voor een mooie toekomst, niet voor de verdoemde bruiloft a la Aladdin en Yasminne. Eentje die het huwelijk in treed voor een stap voorwaarts in de eeuwige zoektocht naar geluk, en om vooruit te gaan in het geloof.

Een liefde, de liefde, mijn liefde voor altijd, omwille van Allah swt, tot de dood ons zal scheiden.

Shams – De zon

De Zon.

Mooi als ze opkomt

Nog mooier als ze ondergaat

 

Een bron van leven

Maar ook een van dood

 

Zij die laat bloeien

En zij die laat drogen

 

Zij die voorziet van energie

Zij die het ook terugneemt

 

Ze vrolijkt me op

En laat me treuren

 

Dagen zijn afhankelijk

Nachten onafhankelijk

 

Ze opent mijn ogen

En laat ze sluiten

 

Zij is het begin van mijn dagen

Ze verdoezelt mijn nachten

 

Volmaakt is zij

Zij is de zon

Onze bron van leven

Gedicht: Oh Ramadan

Oh Ramadan. Wees welkom!

 

Ramadan

Maand vol zegeningen

Hij staat weer voor de deur

 

Sombere dagen

Hij voorziet ze van kleur

Een maand zonder mineur

 

Het gebed

Het liefst in de moskee

Extra hasanaat neem je mee

 

Mousakin

Denkend aan hen

Hebben we geen reden tot geklaag

Over bijvoorbeeld een lege maag

 

Een maand vol kansen en beweging

Voor spijt, berouw en vergeving

 

Een nieuw begin

Wis de zonden die je beging

Een maand waarin je zondes voor hasanaat verving

 

Dit voelende

Voel ik me gevleid

Dat ik voor het ware geloof pleit

 

Het ware geloof

Ramadan als onderdeel

Ya Ramadan, wees welkom!

 

Beste broeder en zuster!

Opdat wij zullen slagen

Insha’Allah.

Een volk, een cultuur, verschillende generaties en zoveel verschillen

Daar was ie dan: de laatste dag van de meest hongerige maar gezegende maand in het jaar naderde zijn eind. Zo, we kunnen er weer tegenaan moet menig moslim(a) denken! De MAC, Turk, of shoarmatent kan weer bezocht worden in de middagpauze waar we allen naar hunkeren op school. Een enkeling waagt de gok om toch maar de KFC te doen, een gok die zomaar het verschil tussen hemel en hel kan betekenen. De mooie kleren worden de avond voor het Suikerfeest gestreken en netjes opgehangen voor een dag die veel weg heeft van een Negaffa-show. Je vrienden en vriendinnen zouden je maar zien met oude kleren! De H&M, Mango, Players, Tommy Hilfiger, Footlocker en de SPS zien deze dag met een grijns tegemoet. Ook ik heb me voor deze dag uitgeleefd in bepaalde winkels.

“Salam opa, mabrouk el3aid”, “salam oma, mabrouk el3aid” zei ik en zij die een beetje eerbied hebben kussen de hand of geven opa en oma een dikke knuffel. Voor deze prachtige dag had ik een zwaar beschadigde broek gekocht, je kent ze vast wel! Ik bereidde me vast voor op de prachtige opmerkingen die zouden komen van mijn oudere generatie ooms, tantes, en zelfs opa en oma. Krshhht, krsshht, voelde ik een nagel in mijn bovenbeen porren, oma probeerde een touwtje kapot te trekken. De eerste opmerking werd al gauw een feit, “Redouan, lieve kleinzoon, je broek is gescheurd, maar dat hoort he?” vroeg oma. Trots knikte ik ja en gaf haar uitleg dat de binnenkant dicht genaaid is zodat ik geen kou vat. Wat dacht ik? Dat ik het wel goed kon praten daarmee? Oma schudde haar hoofd en sprak de alleszeggende woorden uit: “Als je vroeger met een gat in je broek liep nodigde iemand je meteen uit voor het eten, omdat je dan waarschijnlijk als zwerver door het leven ging”. Zo, 2uur shoppen voor een broek waarbij ik vergeleken werd met een zwerver.

“Prinnnnggggg, pringggg, pringggg”, schreeuwde mijn telefoon om aandacht. Daar waren de eerste ‘mabrouk el3aid smsjes’ al een feit. Gekopieerde doorstuur teksten waarbij alleen de naam werd veranderd ontving ik, niks persoonlijks, gewoon een smsje naar 50dezelfde mensen. Om een beetje vriendelijk te blijven probeerde ik wel een persoonlijk smsje terug te sturen maar dat werd geen succes. Tijdens het smsen werd ik aangetikt, “wat ben je aan het doen jongen”? Zo, daar kwam een hele uitleg over hoe mijn touchscreen telefoon werkte, en ook dat vertelde ik heel trots. “Vroeger liepen we van berg naar berg om elkaar een fijn Suikerfeest toe te wensen” zei mijn opa. Na het ontbijt vlogen alle jongeren naar hun nieuwe Air Max schoentjes en verdwenen zo de vieze straten van Utrecht in. “Vroeger bleven we de hele dag bij elkaar en genoten we van deze dag, nu moet iedereen zijn eigen vrienden en vriendinnen bezoeken” zei  opa met een blik die hem tekende op dat moment. Vroeger moest alles veel gezelliger en liefdevoller zijn dacht ik meteen.

Een diepzinnig gesprek met de oudere generatie Marokkaan herinnert me er altijd aan dat we het zo slecht nog niet hebben hier. Sterker nog, in eerste instantie mogen we onze Heer op onze blote knieën op de koude vloer bedanken voor alles. In tweede instantie de oudere generaties die alles mede mogelijk hebben gemaakt. De bouwers,  schoonmakers, slopers en straatvegers die onze ouderen waren deden al het smerige werk om ons een waardig toekomst te kunnen bieden.

Bedank ze dus bij alles, bij het pingen met je afschuwelijke of prachtige BlackBerry (want over smaak valt godzijdank niet te twisten) , msnen of zelfs bij het leren op school. Je voelt ‘m vast al aankomen, en ja, ook zij hebben het mede mogelijk gemaakt dat jij elke 24/25^ste in de maand een studiebeurs op jouw rekening gestort krijgt.

Dus bij dezen: bedankt lieve opa en oma!!!